وظایف اصلی اتصالات انبساط

توابع خاص عبارتند از:
1. جبران حرارتی: جذب جابجایی های محوری، جانبی یا زاویه ای در خطوط لوله ناشی از تغییرات دما.
2. ارتعاش و کاهش نویز: کاهش انرژی ارتعاش منتقل شده توسط ارتعاشات مکانیکی یا ضربه های سیال.
3. کاهش تنش: کاهش تنش اضافی در خطوط لوله ناشی از جابجایی، جلوگیری از نشت فلنج یا ترک خوردگی جوش.
4. نصب ساده: جبران انحرافات نصب و کاهش الزامات برای دقت تراز خط لوله.

اصل فنی: اتصالات انبساط معمولاً از یک ساختار دم (فلزی یا غیر فلزی) استفاده می‌کنند که جبران جابجایی را از طریق تغییر شکل الاستیک موج‌ها به دست می‌آورد. به عنوان مثال، انواع جبران محوری، تغییرات طول را از طریق فشرده سازی/کشش موجدار جذب می کنند، در حالی که انواع اتصالات جهانی می توانند در زوایای متعدد منحرف شوند. شاخص های عملکرد شامل مقدار جبران (به عنوان مثال، ± 50 میلی متر)، فشار کاری (به عنوان مثال، PN1.6MPa)، و عمر خستگی (به عنوان مثال، 1000 چرخه).

سناریوهای کاربردی: به طور گسترده در شبکه های گرمایش (خطوط لوله بخار)، پتروشیمی (اتصالات راکتور)، تولید برق (دودکش های دیگ بخار)، متالورژی (خطوط لوله گاز کوره بلند) و سایر زمینه ها استفاده می شود. به عنوان مثال، در خطوط لوله بخار، هر 100 متر لوله فولادی کربنی زمانی که تا 100 درجه حرارت داده می شود، تقریباً 120 میلی متر منبسط می شود، که نیاز به نصب درزهای انبساط برای جلوگیری از تغییر شکل و آسیب دارد.

ملاحظات انتخاب: مواد موجدار (مثلاً فولاد ضد زنگ 316L)، تعداد لایه ها (تک لایه/چند لایه) و روش اتصال (فلنج/جوشکاری) باید بر اساس محیط (خورنده، دما)، نوع جابجایی (محوری/جانبی)، درجه فشار و فضای نصب انتخاب شوند. در حین نصب، برای جلوگیری از ناپایداری باید به قبل{5}}کشش (سفت کردن سرد) و نصب تکیه گاه های راهنما توجه شود.